Aşk ve Yalnızlık

Ben sevmeyi bilmedim hiç bilemedim
Sevdim ama sevgimi gösteremedim
Yolcu oldum düştüm dağlar ardına
Kalbime misafir ol diyemedim.

Utandım hep senden seviyorum demekten
Utandığıma utandım iş işten geçerken
Bir resmin kaldı şimdi bana yoldaşlık eden
Kendimden korktum belki, gel diyemedim

Soldurdum kendimce açan çiçekleri
Bahane nedir ki gördüm gerçekleri
Zamanda dönmüyor şimdi asla geri
Öyle pişman oldum ki, sev diyemedim

Yazdığım kadarınıda
Yazamadım aslında
Seni göremediğim
Kadarını sevdim
Işığından aydınlık karanlığım
Sen değil ben sevdalıyım
Merhaba Canım
Hüzün benim Adım.

Gecenin yalnızlığı beni alıp giderken
Ufuklardan göründü sallanan beyaz mendil
Gitgide yüreğimde irileşen karanlık,
Silindi birden bire yandı içimde kandil.

Yalnızlığın tutmuştum acılı hayatını
Yalnızlıktı dayanan boğazıma çelik el
Karanlığı titretti içten içe yankılar
Yankılardan bir hayal: dedi “haydi durma gel.

Gösterdi hasretine yandığım diyarları
Yalnızlık sana veda ben sevgi kucağına
Gidiyorum sevinçle oraya gidiyorum
Gidiyorum ümitle sonsuzluk ocağına.

Eğer birgün yüreğinin kıyısında
küçük bir deniz yıldızına rastlarsan,
görmeden geçme sakın.
Gönder onu mavi sulara,
ancak öyle ulaşabilir,
deniz fenerindeki ışığa...

Kahraman Tazeoğlu